27 oktober 1975 Ahoy Rotterdam, The Who. Ons eerste live concert van The Who. Voor kaartjes in een lange wachtrij gestaan bij het VVV kantoor in Rotterdam. Dit was toen de enige mogelijkheid om aan kaartjes te komen. We zaten op de 7e rij, lekker dicht bij het podium. Toen stonden er stoeltjes in de arena. Het voorprogramma speelde op eigen spullen, zo ook het drumstel. Dit stond een beetje triest voor het inmense drumstel van Keith Moon. Vol power en energie ging The Who aan de bak. Tijdens het concert moest ik even naar toilet, in de cattacomben van Ahoy waren de toiletten. Op het toilet dreunde The Who door alle muren en vloeren. Grappig, het water van het urinoir trilde op het geluid van The Who mee.

Een daverende show en een geweldige belevenis.

The Who     

Maandag, 27 October 1975

Rotterdam, Ahoy

Setlist

Substitute

I Can't Explain

Squeeze Box

Baba O'Riley

Behind Blue Eyes

However Much I Booze

Dreaming From The Waist

Boris The Spider

Amazing Journey

Sparks

Fiddle About

Pinball Wizard





I'm Free

Tommy's Holiday Camp

We're Not Gonna Take It

Summertime Blues

Bargain

My Generation

Join Together

My Generation Blues

Won't Get Fooled Again


De albums 1965 1966 1967 1968 1969 1971 1973 1975 1978 1981 1970 1982 1984 2003 2006 Laatste studio album sinds 1982 1972 Tommy classic uitvoering 1975 Soundtrack van de film Tommy 2014 Hits afgelopen 50 jaar 2014 2015

Na 1975 was 1997 de eerst volgende keer dat ik The Who weer live zag , mijn partner was inmiddels afgehaakt omdat ik thuis regelmatig The Who luisterde en keek. Die had het er wel mee gehad. Bij de ingang van Ahoy stond Radio Rijnmond te filmen en publiek te interviewen. Een jonge gast naast me werd geintervieuwd, hij ging voor het eerst zijn favoriete band live zien, die al live optraden toen hij nog niet geboren was. Een divers publiek, oude grijze knarren maar ook jong publiek. De show was geheel gewijd aan de dubbel LP Quadrophenia met extra artiesten erbij die enkele bijrollen vertolkten. Het klonk allemaal erg goed wat tijdens Qaudrophenia achter bleef waren de “molenwieken” van Townshend. Bij de toegiften kwamen de “molenwieken” los. Keith Moon was na eerst Philip Simons en Kenny Jones vervangen sinds 1996 door Zak Starkey die van kleins af aan het van Keith Moon geleerd heeft is een waardige opvolger. Er zal 7 jaar overheen gaan voor ik The Who weer zal zien, dan in Londen!

Verzamelaars e.d. zijn niet allemaal meegenomen

The Who

Sun, 11 May 1997:

Rotterdam, Ahoy

Setlist

I Am The Sea

The Real Me

Quadrophenia

Cut My Hair

The Punk And The Godfather

I'm One

The Dirty Jobs

Helpless Dancer

Is It In My Head

I've Had Enough

5.15

Sea And Sand

Drowned

Bell Boy

Doctor Jimmy

The Rock

Love Reign O'er Me

I'm The Face - Quadrophenia Finale


Encore:

Won't Get Fooled Again

Behind Blue Eyes

Substitute

I Can't Explain

Who Are You

Overleden 7 september 1978

Overleden 27 juni 2002

Woensdag 24 maart 2004

Op zondag 15 februari 2004 lukt het mij om twee kaartjes te bemachtigen voor een try-out optreden van The Who in The Forum in Londen, een klein theater net iets groter als Paradiso (1.500 personen). In The Forum kunnen 2.100 personen (De zaal is gebouwd in 1934 en werd oorspronkelijk gebruikt als een art deco-bioscoop. Na de bioscoop gesloten was, is de zaal opnieuw geopend als een Ierse dance hall genaamd The Forum). The Who had al enige tijd niet meer opgetreden, maar stonden een paar dagen later in de Royal Ablbert Hall. Roger Daltrey was met zijn huisarts de stichting “Teenage Cancer Trust” gestart om geld in te zamelen om in aparte vleugels afdelingen in/aan het ziekenhuis te bouwen. Hier konden tieners dan met leeftijd genoten zijn en niet bij ouderen of bejaarden op één kamer. Daltrey organiseerde elk jaar in de Royal Albert Hall een aantal dagen optredens van bekende en minder bekende bands die belangeloos op traden. 29 maart 2004 speelde The Who in The Royal Albert Hall, voor dit concert wilde ze eerst wat try-outs doen en kozen The Forum.

Badkamer, toilet en wasbak in één!! (Ter grote van een toilet)

Voor het eerst merkte ik dat internet ideaal is bij zulk soort avontuurlijke tripjes. Alles via internet geregeld, kaartjes voor The Who, boot overtocht, hotel en welke metro. Hoe naar Londen, met de auto of het vliegtuig. Openbaar vervoer is niet mijn ding, eerst met auto naar Schiphol, 2 uur wachten, na vliegtuig met trein of Metro naar Hotel enz. De kosten van parkeren Schiphol, vlieg tickets, trein en Metro voor twee personen liepen ook aardig op. En dit eigenlijk voor twee uurtjes naar een optreden van The Who, lol. De auto had mijn voorkeur. De kosten waren alleen de boot van Calais naar Dover, met een lease auto en tankpas kostte dit niets, tankpas was voor heel Europa. Wat de lease auto betreft, was ook nog een dingetje. In de voorloop auto die ik tijdelijk had zag ik het niet zo zitten om daar mee op pad te gaan, beetje uitgeklede Golf en de behoorlijk aangeklede Audi was besteld en zou rond 24 maart binnen komen. Gelukkig is de bedrijfsleider bij de Audi dealer een vriend, bij binnenkomst van de Audi is deze er gelijk uitgepikt om hem rijklaar te maken, dit gebeurde op dinsdag 23 maart. Zo konden we woensdag 24 maart naar Londen met weinig km op de teller.

500 km Dover

Het was even zoeken naar de ingang van de metro, deze zitten gewoon in een hoek van een winkelpand, redelijk onopvallend. Melvin vroeg nog aan een leuke meid van zijn leeftijd in zijn toen al perfecte Engels waar wij de “Underground” konden vinden, vreemd genoeg begreep zij het niet. Melvin nog een keer “where can I find the Underground” Het meisje keek en lachte, Oh, you mean the Tube, she's across the street. you can see it as. Al snel kwamen we erachter waarom het een Tube genoemd word, een ronde tunnel met ook een redelijk ronde treinstel. Tussen de wanden en het rijtuig zit niet veel ruimte. Bij het binnen komen van het station, redelijk gedateerd kan je met een gietijzeren trap de diepte in, echt een diepte. 4 a 5 lagen metrobuis tot diep onder de grond, ff wennen. Een enorme drukte ver onder de straten van Londen, het was ook rond half zes in de avond, spitsuur. Ik liep met mijn camera te filmen en werd gewaarschuwd door een vriendelijk jongeman op te letten voor diefstal. De rit in de volle metro hield na een aantal minuten onverwachts op. De trein/metro/Tube/underground stond midden in een tunnelbuis stil. Na een 10 minuten begon het redelijk warm te worden, echt op ons gemak voelde we ons niet, redelijk benauwd. Gelukkig na een kwartier kwam de gang er weer in.

   

Een NL kenteken Het uitzicht vanuit de kamer Net uit de metro zagen we The Forum liggen

De rij die er al stond ging ging de hoek om naar de zijkant van het gebouw. Maart en geen zon en alleen een colbertje aan was redelijk fris om een poosje in de rij te staan. Maar het wachten werd beloond met een mooie plek vrij dicht bij het podium. Bij het fouileren waren het fototoestel en video camera niet ontdekt. Vrij grote en stevige bewaking deden deze controle. Praten ook stevig met een Engels plat accent. Geen gasten om ruzie mee te zoeken. En toen wachten op The Who! De kwaliteit van de zelf genomen foto’s/video zijn niet optimaal, maar er zijn redelijke beelden.

Terug naar het hotel was een stuk rustiger

Een onvergetelijke avond, als of het net als toen bij David Bowie in Paradiso een privé concert was. Alleen wel veel harder. Townshend en Daltrey oogden eerst nog wat nerveus maar naarmate het concert verliep werden ze een stuk losser. Ik wilde niet alles filmen, zo mis je een deel van de beleving en vond het ook trikkie met die bewaking. Ik had wat beeld materiaal en wisselde voor de zekerheid de tape voor een andere. Na deze aktie, amper 5 minuten later werd ik op mijn schouder getikt. Toen ik omkeek zag ik de grote gespierde ras echte Engelse beveiligingsman achter mij staan, zeker een kop groter dan ik met mijn 1.83 m lengte. Hij vroeg of ik ff mee wilde komen. Protesteerde eerst nog ff, sta naar mijn favoriete band te kijken. Maar de hand aan mijn arm gaf toch wel het gevoel dat het slimmer was om naar hem te luisteren. Werd naar de voorkant meegenomen waar een klein kantoortjes was met nog zo gast. In het bijna onverstaanbare platte Engels vroeg hij of ik het bandje in wilde leveren. Dat vond ik geen goed plan en vertelde hem dat er ook nog opnames van mijn kinderen op stonden, daar raakte ik een gevoelige snaar. Gelukkig had de bonk spier en vlees ook nog een hart en vroeg toen om de camera vanaf het gedeelte van The Who te wissen door de lensdop erop te doen en op opname te zetten. Ik kon terug naar de zaal en kon mijn camera ophalen na het optreden van The Who, kreeg een knullig bonnetje mee. Melvin stond nog voorin, daar komen was geen optie meer. Genoot verder van het optreden op een wat grotere afstand. Gelukkig had ik net de tape gewisseld en hoopte dat de tape in mijn zak nog voldoende opnames zou hebben. Na het fantastische optreden van The Who vond ik Melvin weer terug, die alles van wat er gebeurde gemist had en mij niet :-) Na ontvangst van mijn videocamera konden we terug naar het hotel. In het hotel keek ik nog ff snel of er beelden op stonden, geen fantastische beelden maar voor ons wel, ook het geluid van de gasten in het kantoortje met op de achtergrond The Who staat erop.

De andere dag na een ontbijt van Engelse sandwich konden we terug naar huis.

The Forum, niet tijdens The Who

The Who

Wed, 24 March 2004:

London, The Forum

Setlist

Who Are You

I Can't Explain

Substitute

Anyway Anyhow Anywhere

Another Tricky Day

Bargain


Baba O'Riley

Behind Blue Eyes

5.15

Sea And Sand

Love Reign O'er Me

Eminence Front

You Better You Bet

Real Good Looking Boy

The Kids Are Alright

My Generation


Old Red Wine

Won't Get Fooled Again


Encore:

Pinball Wizard

Amazing Journey

Sparks

See Me Feel Me


26 januari 2005 Chassé Theater in Breda.

De premiere van de Broadway musical van Tommy. Dat is even iets anders dan naar The Who gaan. Maar met de belichting en musicalsterren en dan ook nog de Tommy nummers heb ik een geweldige ervaring beleefd. Een paar maanden later ben ik ook nog naar het Luxor theater geweest. Je kon toen zien dat ze beter ingespeeld waren dan bij de premiere. Het geluid was beter maar ook de hele show liep gesmeerder. Logisch, een premiere is even wat anders dan na een groot aantal voorstellingen.

Een greep van

The Who in beeld                            1966-2015

The Who

Dinsdag, 11 Juli 2006:

Bonn, Museumsplatz

Setlist

I Can't Explain

The Seeker

Anyway Anyhow Anywhere

Who Are You

The Kids Are Alright

Behind Blue Eyes

Real Good Looking Boy

Let's See Action

Mike Post Theme

Baba O'Riley

Relay

You Better You Bet

My Generation

Won't Get Fooled Again


Encore:

Substitute

Pinball Wizard

Amazing Journey

Sparks

See Me Feel Me

Dinsdag 11 juli 2006 Bonn. The Who sloeg Nederland over met hun tour. Werchter was een optie, maar dit was een festival, niet mijn ding. Bonn was een optie. Melvin lukte het niet om mee te gaan, een vriend van mij was op dat tijdstip op vakantie maar vroeg of zijn zoon Niels mee mocht. Uiteraard geen probleem. Even ruim 300 km om  op de Museumplatz in Bonn te komen en dezelfde avond weer terug. De reis ging voorspoedig, waren ruim op tijd weg gegaan alleen in Bonn zelf begon de ellende. Net als wij, waren er nog meer met de auto gekomen en liepen snel vast. Eindelijk een plek voor de auto gevonden en in draf haasten wij ons naar de Muzeumplatz. We hoorde The Who al spelen. Toen wij aankwamen waren ze met The Seeker bezig, het tweede nummer van de set. Het was knap vol en baande ons een weg om iets meer naar voren te komen. Rechts vanuit de zijkant hadden we een redelijke plek. Geluid was goed. Wat mij altijd weer verbaasd tijdens een concert, personen die met elkaar gaan staan praten tijdens de nummers, zover ze zich verstaanbaar kunnen maken. Of erger, fotootje maken en op FB zetten en dan weer de reacties lezen. M.a.w. Tijdens het concert je “social” media in de gaten houden.


Links rijden op de grote wegen daar raak je snel aan gewend, kan bijna niet mis gaan. Alleen direct bij het verlaten van de boot zijn er een aantal rotondes. Dat vergt even gewenning, erg vreemd links om de rotonde op en nog stevig druk ook. Zodra je Londen binnen komt wordt het ff anders, zeker in het centrum en waar dan ook nog de navigatie uit viel.

Drie keer kwamen we langs hetzelfde gebouw en even stoppen is geen ding, langs de meeste wegen in het centrum staan Londennaartjes (Amsterdammertjes) en het verkeer is razend druk. Gelukkig kwam Melvin op het idee de navigatie, het vaste beeld uit te zoemen zodat je de route naar het Hotel kon zien. Na he inrijden van een één richtingsweg vanaf de verkeerde kant en het rechts afslaan en dan gelijk weer rechts aanhouden ging het voor de rest allemaal redelijk goed, schoon en droog hemd was overbodig omdat ik tijdens The Who ook weer zou gaan zweten. Een leuke, spannende en behendige ervaring.

Hotels zijn duur in Londen, we hadden er via internet een voordelig exemplaar gevonden. De mooie foto’s op internet gaven wel een ander beeld weer dan de werkelijkheid. De auto konden we redelijk voor de deur parkeren, de andere ochtend kwam ik tot ontdekking dat het betaald parkeren was. Gelukkig geen bekeuring, was wel de enige auto met een NL kenteken in de hele straat, misschien ook wel in heel Londen. Het hotel had niet echt veel luxe, twee bedjes in een kleine kamer, een deur die niet op slot kon, onze schoenen er klem tegen gezet. Het toilet was tevens de gehele badkamer, op een m2 wastafel, toilet en douche. We lieten onze spullen achter op het fototoestel en videocamera na, die namen we mee om deze mee naar binnen te smokkelen, filmen en fotograferen was toen nog verboden. Tegenwoordig met de smartphones is daar geen houden meer aan. Op naar The Forum, op naar de metro.

Foto genomen door Niels de Wit

Na 5 nummers aan toegiften zat het er op. Gebruikelijk ben ik dan snel weg om naar de auto te gaan. Maar bij een jonge gast en frequent concertganger als Niels gaat dit niet op. Hij vroeg of ik mee ging naar het podium, tegen het publiek in. Prima, de kans was dan aanwezig dat je dan een drumstokje of een setlist welke vaak op de grond van het podium geplakt zijn voor de band kon krijgen. Helaas was er niets. Dan maar richting auto. Toen zagen we de Airstream campervan Pete Townshend staan. Zover ik weet zit hij niet in een hotel maar reist zijn Airstream caravan mee, later 2007 stond deze Airstream ook bij Ahoy. Niels zei dat de kans op een handtekening hier groot is. Wij geduldig wachten en het wachten werd beloond, Pete Townshend kwam naar buiten en deelde handtekeningen uit. Mijn concertkaartje was het enige wat beschrijfbaar was gelukkig had Townshend een stift meegenomen.

Foto genomen door Niels de Wit


Link naar Youtubefilmpje

https://www.youtube.com/watch?v=O9VTrjOAn7E&index=17&list=FLNHHy_I28z2sMuoFeXYiIKg

Of klik op de foto!

Townshend, Rachel Fuller en Don Bernstine

De Airstream camper van Townshend  bij Ahoy

Na 24 jaar eindelijk weer een studioalbum van The Who, Endless Wire. Om dit te vieren en op dat moment ook een CD te overhandigen aan Freddy Haayen was er een avond georganiseerd in het Hard Rock Cafe in Amsterdam. Daar ontmoette ik een aantal Who fanaten om deze later weer bij optredens van The Who terug te zien.

Haayen trad als student als magazijnbediende in dienst van platenmaatschappij Polydor, maar wist binnen enkele jaren door te dringen tot de top van het bedrijf. Eén van zijn eerste wapenfeiten dateert uit 1964, toen hij het Britse bandje The High Numbers contracteerde. De groep zou later grote successen vieren onder een nieuwe naam: The Who. Haayen ontdekte in 1965 de Golden Earring, toen nog The Golden Earrings geheten, bij een optreden in Scheveningen. Hij bezorgde de band een eerste contract en een eerste hit, Please Go en zou voor bijna een kwart eeuw onlosmakelijk verbonden blijven aan de Haagse band.

Haayen was indertijd een drijvende kracht achter de zogenaamde Nederbeat en werkte voor onder meer The Outsiders van Wally Tax, Sandy Coast van Hans Vermeulen en Earth & Fire. In 1968 richtte hij met Willem van Kooten en Peter Koelewijn de productiemaatschappij Red Bullet op, onder meer verantwoordelijk voor de Golden Earring en de wereldwijde hit Venus van Shocking Blue. Koelewijn en Haayen hadden in 1969 onder de naam Zoef Zoef & De Bevers en in 1970 onder de naam The Freddies tweemaal zelf een notering in de Nederlandse Top 40 met respectievelijk Loekie Loekie en Comedy is over now. Zij waren ook betrokken bij De Praatpalen. Als gastmuzikant was Haayen regelmatig ook muzikaal betrokken bij diverse van zijn producties.  (Curaçao, 11 februari 1941 – Den Haag, 22 juli 2007)

The Who

Fri, 08 June 2007:

Antwerp, Lotto Arena

Setlist

I Can't Explain

The Seeker

Substitute

Fragments

Who Are You

Behind Blue Eyes

Real Good Looking Boy

Baba O'Riley

Relay

Drowned

A Man In A Purple Dress

The Real Me

You Better You Bet

My Generation

Cry If You Want

Won't Get Fooled Again


Encore:

The Kids Are Alright

Pinball Wizard

Amazing Journey

Sparks

See Me Feel Me

Tea And Theatre

Drie kaarten voor 8 juni 2007, neef Sjoerd wilde ook mee met Melvin. Met ze 3e op naar Antwerpen. Had voor Antwerpen gekozen omdat er zitplaatsen in de arena stonden, rij 4, zo hoefde je geen uren van te voren in de rij te staan voor een goede plek. Het was vrij warm binnen, dat merkte Daltrey ook op, die zijn shirt al vroegtijdig aardig nat begon te worden. Beide waren weer enthousiast en Townshend dolde weer met publiek naar die-hard fans. Daltrey was iets minder bij stem dan in de Ahoy paar dagen terug, sloeg even over bij See Mee Feel Mee waar hij zelf wel om kon lachen. Na het concert probeerden we nog bij de artiesten uitgang te komen, we kwamen een eind, ook hier stond de Airstream camper weer van Townshend maar in de buurt mochten we niet komen. Leuk als je met twee jonge gasten aanwezig bent, Sjoerd stond ook verbaasd hoe goed The Who live eigenlijk was. Hij was meer de liefhebber van hardrock als Metallica en dergelijke.

In ieder geval met ze allen genoten. Ik dacht dat dit wel de laatste keer zou zijn, The Who op tournee. Maar in 2013 en 2015 gaan we ze weer zien.

Night of the Proms

27 November 2005 Ahoy, Rotterdam


Op de promotie foto ziet hij er fris en energiek uit maar de andere beelden komen niet echt over. Was dit optreden eigenlijk al vergeten. Een jaar voor het starten van hun nieuwe tour had Daltrey zich uit verveling opgegeven voor The Night of the Proms en om warm te lopen voor de tour. Helaas was het al in Antwerpen dat hij grieperig was en stem problemen had, in Ahoy was het niet minder. Klonk allemaal belabberd en is ook geen gezicht om een rocker voor een orkest te zien staan zwaaiend met zijn microfoon waar hij ook nog eens in een ander optreden een violist bijna raakte. Daltrey heeft altijd wel een aantal nummers nodig om warm te lopen, dan zijn 5 nummers te weinig. Maar in dit geval teveel. Snel vergeten.

 ’Night of the Proms’-artiesten hebben meer verleden dan toekomst. The Who-zanger Roger Daltrey denkt daar anders over, vertelt hij Stefan Raatgever. Ook woeste rockers worden oud. Waar gitaarband The Who vroeger berucht was om het molesteren van podiumattributen en het volledig slopen van interieurs van hotelkamers, zingt zanger Roger Daltrey (61) nu met een stemmig klassiek orkest zijn oude successen tijdens de Night of the Proms. Hoewel zijn karakteristieke stemgeluid er nog is, klinkt het muzikaal toch heel anders dan vroeger. Een gierende klassieker als Pinball wizard met zoetgevooisde strijkers in plaats van het geweld van op de versterkers stukgeslagen electrische gitaren. Daltrey zelf is, zo geeft hij eerlijk toe, niet heel erg enthousiast over het resultaat. ,,De energie van de Who-nummers komt niet helemaal over. Het bevalt me ook niet dat ik maar vijf nummers zing. Da's voor mij een sprintje terwijl ik gewend ben aan marathons. ''Met een wit handdoekje om het ontblote bovenlijf kan Daltrey in de pauze van een Proms-concert in Antwerpen kiezen uit de ruime drankvoorraad op tafel. De flessen wodka en gin blijven echter gesloten. De zanger houdt het op een kopje thee. Waarom hij ondanks zijn bedenkingen toch aan het Proms-avontuur is begonnen? ,,Drie redenen. Eén: ik had niets te doen. Twee: ik had nog nooit met een puur klassiek orkest gespeeld. En drie: dit is voor mij een soort luxe training. Volgend jaar werk ik weer met The Who. Dan moet ik in vorm zijn.''Zonder een spoor van twijfel belooft Daltrey, die in Ahoy' ook klassiekers als Who are you en Behind blue eyes zingt, komend jaar een nieuwe plaat van The Who. De Engelse rockband werd eind jaren zestig legendarisch, maar is sinds de dood van drummer Keith Moon in 1978 nooit meer dezelfde geweest. Nadat ook bassist John Entwistle in 2002 overleed, vormt Daltrey The Who met tekstschrijver en gitarist Pete Townshend. Met hem maakte Daltrey dit jaar op Live8 een korte comeback. ,,Eerlijk gezegd vond ik er niets aan,’’ vat de zanger het achteraf bondig samen. ,,De Live8-show schoot z'n doel voorbij. De situatie voor het podium leek veel te veel op die in Afrika zélf. Het rijke deel stond vooraan, terwijl de gewone mensen vanachter een hek in de verte moesten toekijken. Dat haatte ik. ''Daltrey vond dat ook in de artiestenfoyer sprake was van gebrek aan gemeenschapszin. ,,Er hing een rare sfeer. Die overdreven beveiliging van die Amerikaanse ariesten! Daar doen jongens als wij of van Pink Floyd niet aan, hoor. Maar iemand als Snoop Dogg had een bodyguard die hier niet eens door de deur had gepast.''

IN AHOY 5 juni 2007

The Who

Tue, 05 June 2007:

Rotterdam, Ahoy

Setlist

I Can't Explain

The Seeker

Substitute

Fragments

Who Are You

Behind Blue Eyes

Real Good Looking Boy

Baba O'Riley

Eminence Front

Drowned

A Man In A Purple Dress

The Real Me

You Better You Bet

My Generation

Cry If You Want

Won't Get Fooled Again


Encore:

The Kids Are Alright

Pinball Wizard

Amazing Journey

Sparks

See Me Feel Me

Tea And Theatre

The Who in Ahoy terug, had al kaartjes voor 8 juni in Antwerpen omdat ik dan zeker was van plaatsen vooraan. In Antwerpen hadden ze zitplaatsen maar bij nader inzien wilde ik toch ook nog naar Ahoy. Geen topplaats, op de tribune rechts van het podium. Maar daar heb ik maar 2 minuten gezeten :-)

Voor de Ahoy kwam ik al een aantal gasten tegen die ik in Amsterdam in het Hard Rock Cafe had ontmoet en kende via de site www.whonederland.nl Na wat kletsen met een andere fan was ik ze kwijt. Binnen op weg naar mijn mindere tribune plaats zag ik ze door het raam bij de artiesten ingang staan. Ik weer naar buiten om ze op te zoeken, waar rook is, is vuur. Ze hadden allemaal een rode ronde stikker op met daarop The Who 2006 Guest. Hiermee konden ze backstage. Acht uur zou het voorprogramma beginnen en negen uur The Who. Voorprogramma sloegen we over. De Airstream camper van Townshend stond er ook weer, we wisten niet of hij al binnen was. De band was er nog niet. Deze kwamen even later met een busje aan, de assistent van Townshend er in, Zack Starkey, Simon Townshend, Pino Pladino en John “Rabbit” Bundrick.

Twee man van de crew. Links Bob Pridden de geluidstechnicus en rechts de gitaar technicus sinds mensen heugenis van Townshend Alan Rogan

Zack Starkey Assistent van Townshend en John “Rabbit” Bundtick. Met hem  hebben we nog even staan te kletsen, aardige man. Simon Townshend met vriendin Met Who Fan

De organisatie riep dat het concert zo zou beginnen en ieder met een Backstage pas naar binnen moest komen. Tja, daar sta je dan. Nu of nooit meer. Ik had niet zo opvallende sticker.

Op de gok dan maar, ik wurmde tussen de gasten die zo opvallende sticker opgeplakt hadden,..........BINNEN!!

Gelukt, ik was binnen. Door de cattacomben van de Ahoy baanden we ons een weg naar de zaal en in de knijp gezien te worden. Maar dat ging goed en voor ik er erg in had stond ik na het openen van een dubbele deur naast het podium van de Ahoy. We moesten via de beveiliging een dranghek door en stonden toen redelijk dicht bij het podium, helaas aan de kant van de bassist Pino Paladino.


Nog geen minuut later kwam The Who op. Dit was ff iets anders dan op de tweede ring te zitten. En de band was in topvorm. Daltrey goed bij stem en Townshend enthousiast.

Backstage waar de koffers staan van de apparatuur

Recensie AD


Dat ze geen ouwelullen zijn die voor de zoveelste keer hun kunstje vertonen, maar een unieke groep die nog volop meetelt anno 2007.

En kijk ook naar perfecte geluidsafstelling en de ongeëvenaarde inzet van de resterende vier leden (Simon Townshend - gitaar, Rabbit - toetsen, Pino Palladino - bas, Zak Starkey - drums), van wie Starkey een aparte vermelding verdient. Hij weet de band perfect voort te stuwen, zodat je in de zaal de energie van de band lijkt te voelen. Kijk ten slotte naar de agressie in het spel van Townshend, die zijn snaren weer ouderwets molenwiekend bewerkt en zo'n jeugdig enthousiasme uitstraalt dat hij zijn lijfspreuk Hope I Die Before I Get Old nog steeds met recht kan voeren. Hier staat geen oude man die zijn gitaar nog eens uit de kast heeft gehaald. Hier staat een van de beste rock gitaristen ter wereld. Die omringd wordt door vijf ras muzikanten en samen als The Who in Ahoy een prestatie van wereld formaat neerzetten.


Na het concert dacht ik weer dezelfde weg terug te kunnen, via het dranghek weer Backstage. Liep dus weer achter de gasten aan met de rode stikker. Iedereen mocht door, behalve ik. De grote beveiliger weigerde mijn toegang, vertelde dat mijn stikker tijdens het concert van mijn jas was getrokken. Helaas trof ik een fanatieke en kon de normale uitgang nemen, met nog ruim 10.000 Who fans. Dit duurde even. Terug naar de artiesten ingang. Er stonden niet veel personen toen ik aankwam. Wachten tot er iemand naar buiten komt. Er was inmiddels een Mercedes voor gereden dus moest er wel iemand komen om in te stappen, het was ook drukker geworden. Maar voor wie zou de Mercedes zijn. Onverwachts kwam Daltrey naar buiten en dook niet direct de Mercedes in, nam rustig de tijd om handtekeningen uit te delen. En ik kreeg ook de gelegenheid om een handtekening te laten zetten op mijn ticket. Op de foto naast het concertkaartje zie je net mijn hand en mouw. Daarna stapte hij in en verdween.

Deze foto werd door een ander genomen, het streepjes overhemd droeg ik en krijg hier van Daltrey de getekende ticket

De volgende dag stonden ze in Parijs.

Met Simon Townshend hebben we voor het concert nog even staan te kletsen, relaxte gast en nam ook de tijd.

8 juni staat The Who in Antwerpen, daar was ik met mijn zoon Melvin en neef Sjoerd.

Klik op de foto en zie een compilatie van de reis naar Londen met stukje van het concert. Het geluid tijdens concert is slecht. Mijn videocamera kon de decibellen niet aan en vervormde helemaal. Aan het einde met zwart beeld hoor je mij en de beveiliger nog praten.

Adele was gast in The Attic Road Show op 29-05-2007 met Rachel Fuller, vriendin/partner van Pete Townshend. De webcast vond plaats in een Airstream trailer en de beelden werden live-uitgezonden De opnames waren voor de optredens  van The Who's tijdens hun Europese tour 2006/2007. Adele was nieuw en was net bezig met haar eerste album 19. Ze praat met Pete, Rachel en Mikey Cuthbert, en speelt een paar van haar nieuwe nummers en rook er aardig op los.

Moon en Zack Starkey Zack Starkey sinds 1996 bij The Who De promotiebus voor Teenage Cancer Trust

Tussendoor deden ze nog

2011 SuperBowl XLIV Half-Time Show

2012 12-12-12 The Concert voor Sandy Relief

2012 de slotact van de Olypische spelen



2011 SuperBowl XLIV Half-Time Show 2012 12-12-12 The Concert voor Sandy Relief 2012 de slot act van de Olypische spelen

Bush heeft in zijn loopbaan toch

nog iets goeds te melden. Klik op foto voor zijn speech

The Kennedy Center Honors 2008

De Kennedy Center Honors zijn prijzen die het Kennedy Center uitreikt aan kunstenaars die met hun werk een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de cultuur van de Verenigde Staten. Bij de jaarlijkse uitreikingen worden liedjes van de groep of artiest vertolkt door andere bekende muzikanten. De eerste ceremonie werd in 1978 gehouden.

Op de opening van de UITmarkt speelde DI-RECT een  nummer uit DI-RECT doet Tommy, de legendarische  rockopera van The Who.

Gezien in

zo. 16 November 2008 Rotterdam oude Luxor Theater 20.00 uur Première

di. 13 Januari 2009 Barendrecht Theater Het Kruispunt 20.15 uur

Twee keer geweest, kon Di-rect van hun cover My Generation verder niet, maar zag dat ze enthousiast waren. De gok genomen om er naar toe te gaan en ik was verrast. Vreemd in het Nederlands maar door de heerlijke muziek en goede vertaling merk je dat op een gegeven moment niet meer op. Ze speelde echt Tommy zoals hij op de plaat staat. Een fantastiche prestatie. Jamie op drums gaat als een gedreven te keer, echt een fantastische gedreven drummer. Tim een goede vertalker van Tommy. Toen maakte we ook al kennis met Marcel Veenendaal de huidige zanger van Di-rect. Hij viel toen al op door zijn goede zang. Achteraf nog met Tim gesproken en Melvin met Spike. Ook nog even mail contact met Tim gehad. Zijn aardige gasten. Heb ze in 2015 per toeval nog live gezien in de Patagonia Beach club in Scheveningen naar aanleiding van hun TV-Serie Hotel Di-Rect. Zijn alleen maar muziekaal gegroeid, goede muzikanten.

Voor volledig scherm, tijdens afpelen op Youtube logo klikken, rechts. Wordt dan doorgezet naar Youtube.com

Bowie en Daltrey Keith Moon Townshend Mick Jagger Keith Moon en Bowie Linda, Paul Mc Cartney en Keith Moon Anouk Jett Rebel Otis Redding

ANDERE FAVORIETEN

Dire Straits Roy Orbison John Fogerty Townshend en Bowie The Who - Summertime Blues (live,1969)

The Who See Me Feel Me Woodstock 1969 (Director's cut)

The Who my generation woodstock

Voor volledig scherm, tijdens afpelen op Youtube logo klikken, rechts. Wordt dan doorgezet naar Youtube.com


5 juli 2013, de verjaardag van Melvin en kaartjes voor The Who in Ziggo Dome Amsterdam. In 2004 gingen we samen in een nieuwe auto welke ik de dag ervoor afgeleverd kreeg naar Londen om The Who te zien. 2013, weer een nieuwe auto op deze dag, toeval. Nu klein ritje. Ideaal de Ziggo Dome, ook al ligt het in Amsterdam. Parkeren in de parkeergarage nagenoeg naast de Ziggo Dome. Het was mooi weer dus konden we lekker nog even buiten zitten. Ook hier weer zitplaatsen in de Arena, haast was er dus niet. Blijft wel vreemd zitplaatsen bij The Who. Uiteraarde bleven er weinig zitten en die wel bleven zitten kregen van Pete Townshend te horen tijdens 5:15 dat ze ff moesten gaan staan. Hij was het volgens mij ook niet helemaal eens met de zitplaatsen keuze. De gehele set was de uitvoering van Quadrophenia waarmee ze door America en Europa toerde. Na Ahoy 2007 had ik na zo fantastische herinnering mijn twijfels om The Who nog een keer live te gaan zien bijna 70 en 7 jaar later.

Na de opening I Am The Sea  en de eerste klanken van Daltrey en Townshend zijn gitaar bij The Real Me was ik direct gerust gesteld. Dit kon niet meer stuk, wat een energie. Leek wel of ze beter geworden waren. 5:15 en Love Reign O’er Me waren voor mij de hoogte punten. Voldaan en dik tevreden gingen we na 6 toegiften weer op huis aan.

The Who

Fri, 05 July 2013:

Amsterdam, Ziggo Dome

Setlist

I Am The Sea

The Real Me

Quadrophenia

Cut My Hair

The Punk And The Godfather

I'm One

The Dirty Jobs

Helpless Dancer

Is It In My Head

I've Had Enough

5.15

Sea And Sand

Drowned

Bell Boy

Doctor Jimmy

The Rock

Love Reign O'er Me

Who Are You

You Better You Bet

Pinball Wizard

Baba O'Riley

Won't Get Fooled Again

Tea And Theatre

En wat vond de PERS ervan

The Who Ziggo 5 juli 2013

Na zes jaar afwezigheid is The Who weer terug in ons land. Na de greatest hits-show in Ahoy in 2007, waar ook enkele nummers van het toen nieuwe album Endless Wire werden gespeeld, doet de Britse band het nu anders. De rockopera Quadrophenia staat op het programma, aangevuld met een klein blokje hits (and more).

Het album Quadrophenia (’73) is het levensverhaal van de bedachte Mod en soulfan Jimmy in de jaren ’60. Ongetwijfeld zou de echte Jimmy de STAX-tour in ’67 bezocht hebben, waar soulhelden als Sam ’n Dave en Otis Redding met STAX-huisband Booker T. & the MGs speelden. Voorprogramma Vintage Trouble lijkt zo uit deze tour weggelopen en is dus helemaal passend bij het thema. Zanger Ty Taylor gaat als een moderne Otis of James Brown, compleet met fout geruit pak, de hele Dome door en krijgt het publiek snel op zijn hand.

Daarna is het de beurt aan The Who. Pete Townshend en Roger Daltrey hebben acht muzikanten meegenomen, waaronder maar liefst drie toetsenisten, twee blazers en natuurlijk meesterbassist Pino Palladino. Pete’s broer Simon speelt zoals altijd gitaar en dit keer heeft hij een prominentere rol met een plek voor op het podium en de leadvocalen van The Dirty Jobs.

The Two

Quadrophenia maakt indruk. Soms is het alleen Pete met akoestische gitaar, waarna er bijna progressieve stukken volgen met een vette, strakke band die op dreef is. Townshend molenwiekt alsof hij nog achttien is, Daltrey zwaait ouderwets zijn microfoon over het hele podium en voor hun leeftijd zijn ‘The Two’ nog behoorlijk goed bij stem. Achter de band zien we op diverse videoschermen vele historische beelden voorbijkomen van de band en het Engeland na de oorlog. Het geheel doet enigszins denken aan de laatste incarnatie van Roger Waters’ The Wall. Het is mooi om de beelden van een jonge Who als een documentaire voorbij te zien komen. Naast de symphonische albumtracks, zijn knallers als The Real Me, 5:15, I’m One en het epische Love, Reign O’er Me de hoogtepunten.

Entwistle en Moon

Natuurlijk is Townshend het brein achter Quadrophenia, maar bassist John Entwistle was tijdens het opnemen van het album op zijn creatieve top en leverde ruigheid in voor veel melodieuze, hoge loopjes. Ook voorzag hij het geheel van blazerspartijen. Bij 5:15 komt hij opeens in beeld op de schermen met archiefbeelden uit de Royal Albert Hall in ’00. We zien hem zijn bekende solo doen en je verwacht de legende bijna op het podium terug te zien. Het wordt zowaar een beetje emotioneel als hij bescheiden zijn bas afdoet. Ondertussen knalt drummer Scott Devours, die de geblesseerde Zak Starkey vervangt, met de bassolo mee en hij is de beste drummer die The Who heeft gehad sinds het overlijden van Keith Moon. Kenney Jones was te strak, Simon Phillips te technisch, Moon-leerling en Beatle-zoon Zak Starkey gaf de band haar power terug en Devours maakt het af met nog meer wild tromwerk. En nu we het toch over drummers hebben: in Bell Boy komt het vocale gedeelte van Moon voorbij op de schermen en door de speakers, opgenomen tijdens het concert in het Charlton-stadion in ’74. Wederom een emotioneel moment.

Na Quadrophenia integraal te hebben gespeeld, is er een rustmoment waarin de hele band wordt voorgesteld. Daarna volgen er toch nog enkele knallers. Met Who Are You, You Better You Bet, Pinbal Wizard, Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again zijn band en publiek toch het meest in hun element. Een toegift is er niet, maar als de acht gastmuzikanten het podium verlaten hebben, eindigen Daltrey en Townshend met het ingetogen Tea & Theatre van Endless Wire. Quadrophenia and More was een topshow, hoewel de minder fanatieke fans wellicht meer hits hadden verwacht.  

The Who in Ziggo Dome, Amsterdam

5 juli 2013



The Who bestaat in 2015 50 jaar, reden voor een feestje en tevens een tour van 2015 tot 2016 Daltrey noemt het “This is the beginning of the long goodbye.” Kans dat ze hierna ooit nog op zo grote tour gaan zit er niet meer in. Zo nu en dan een optreden zal er wellicht nog wel zijn. Maar denk dat ze zo op een mooi moment stoppen. Voor de brake naar America was Amsterdam het laatste optreden. Na een aantal optredens in America wordt Daltrey geveld door een hersenvliesontsteking, na ziekenhuis en rusten pak hij de draad weer begin 2016 op.

Het was in ieder geval weer de moeite waard om te gaan, nu geen twijfels na de show in Ziggo 2014. Alle hits komen voorbij en ze bruisen nog van energie. Beide hadden er lol in, lekker contact met het publiek en ze gingen er weer voor. Nu keken we vanaf de tribune, dit keer geen stoelen in de arena. We keken zo van af Townshend zijn kant op het podium. Best een leuke ervaring om het wat van hoger te zien. Geluid is in Ziggo weer goed, maar Ziggo is daar ook voor gebouwd. Toegiften waren er niet, maar was ook niet nodig na alle hits voorbij zien komen en ruim twee uur er volop voor gaan. Het was prima zo en denk terug aan alle concerten die ik gezien heb, nooit eentje tegen gevallen. Dit zal denk ik nu echt wel de laatste keer zijn dat ik ze live zie. Voor mij is het ook prima zo. Maart wordt Daltrey 72 en staat dan nog met deze tour in America tot 29 mei, laatste optreden van deze tour is Las Vegas. John Entwistle overleed daar 27 juni 2002 op 57 jarige leeftijd de dag voor de start van de Americaanse tournee. Hij was daar ook voor zijn eigen expositie van zijn schilderijen. Zijn laatste concert was 8 februari 2002 in de Royal Albert Hall. De vervanger werd de bassist Pino Palladino.


Pino Palladino The Who to TOP 

The Who 1965


The Who 1975

The Who 2015

The Who 1985


Klik op de single hoes voor compilatie                      2014-1978 Mike Oldfield Pink Floyd Klik op affiche voor  Kort verslagje Werchter


DI-RECT doet TOMMY Legendarische rock-opera in Nederlandstalige uitvoering in regie van Jos Thie.

Wanneer DI-RECT langskomt voor Tommy, het legendarische meesterwerk van de Engelse band The Who,

wordt het theater omgetoverd tot een ware rocktempel. Geen andere Nederlandse band heeft de spierballen,

het charisma en het uithoudingsvermogen om van deze klassieker een stampend concert te maken.

Tim Akkerman, Spike van Zoest, Bas van Wageningen en Jamie Westland laten er geen twijfel over

bestaan: DI-RECT doet Tommy is dé ultieme theaterbelevenis. Een uniek vormgegeven concert over het

aangrijpende verhaal vanhet doofstomme en blinde kind Tommy.

Regisseur Jos Thie (Doe Maar, de musical) en meestervertaler Jan Rot (beiden The Who fan in hart en nieren)

maken van DI-RECT doet Tommy een eerbetoon aan de rauwe en tomeloze energie waarmee de oorspronkelijke

leden van The Who dit verhaal aan een miljoenenpubliek vertelden. Speciaal voor deze tournee zijn de

liedteksten voor het eerst geheel in het Nederlands vertaald en krijgt DI-RECT de steun van een aantal bijzondere gasten.

Niet de musical die er later van gemaakt is, maar terug naar het echte werk: de dubbelelpee van The Who uit 1969,

in goed bekkend Nederlands gespeeld door een kekke band die zo oud is als de Who toen. Di-rect doet Tommy.

"Idee en vertaling: Jan Rot" staat keurig op de posters, en inmiddels is de première geweest en geldt

het als aanbeveling.Di-rect in glansrol. Vol vertaalvondsten. - Het NRC

"Geweldige muziek, geweldig uitgevoerd" geloofwaardig Nederlands- Het Parool

The Who

Thu, 02 July 2015:

Amsterdam, Ziggo Dome

Setlist

Who Are You

The Seeker

The Kids Are Alright

I Can See For Miles

Pictures Of Lily

My Generation

Behind Blue Eyes

Bargain

Join Together

You Better You Bet

I'm One

Love Reign O'er Me

Eminence Front

Amazing Journey

Sparks

Pinball Wizard

See Me Feel Me

Baba O'Riley

Won't Get Fooled Again


 

The Who Ziggo 2 juli 2015

En wat vond de PERS ervan


Het afgelopen weekeinde kon je, zeker op social media, niet om The Who heen. De band speelde met een keur aan Britpopartiesten, onder wie Paul Weller, Kaiser Chiefs en Johnny Marr, in het Londense Hyde Park, om de dag erna op het enorme Britse Glastonbury-festival te verschijnen. Ongewild werden ze onderdeel van een strijd over wie ‘het meest rock & roll’ was, met ene Kanye West als tegenstander. Natuurlijk gooide de Britse band wat olie op het vuur.

‘We’re going to make a big fucking rebellion; yeah, who’s the biggest rock star in the world?’, riep Pete Townshend vanaf het podium, in reactie op West die zichzelf regelmatig zalig verklaart. Luister naar Kanye’s Bohemian Rhapsody om te horen dat zelfs een gezapig popkoor uit pakweg Heerhugowaard de door de pers gevoerde strijd had gewonnen. Bijzonder was dat de Britse veteranen zo ongeveer als jonge helden werden ontvangen, terwijl Townshend dit jaar zeventig is geworden en zelfs de ‘jonge nieuwe’ Zak Starkey al weer vijftig is en zijn twintigste jaar met The Who ingaat. De laatste zou je met zijn nieuwe blonde coupe overigens eerder de vader van Kees ‘De Nederlandse Keith Moon’ Schaper schatten dan de zoon van Ringo Starr.

Mede door het drukke weekeinde werd het concert in Amsterdam een dag naar voren geschoven, zodat zanger Roger Daltrey zijn stem de nodige rust kon geven. Die is al jaren aan de hese kant, maar tijdens de laatste tour lijkt hij beter bij stem dan de afgelopen vijftien jaar. Ondanks de triomftocht in Engeland wist de band de Ziggo Dome lang niet vol te krijgen. De tweede ring was zelfs bijna leeg en in de zaal was het fijn ruim. Zou het aan het vorige concert gelegen hebben? Het integraal gespeelde Quadrophenia was fantastisch voor de fans, maar deze plaat bereikte in Nederland nooit echt de status van bijvoorbeeld Tommy, vanwege het typische Britse karakter en het verhaal over Mods, Rockers en klassenverschillen. De mensen die The Who vooral kennen van de hits en CSI hadden twee jaar geleden een lange zit.

Zo niet vanavond. ‘Who Hits 50′ woordspeelt de band, waarmee de heren aangeven dat ze als band de vijftig jaar bereikt hebben en dat er louter hits gespeeld worden. En dat gebeurt. In een fijne sneltreinvaart knalt de band erin met Who Are You, The Seeker, The Kids Are Alright en I Can See For Miles, waarvan Townshend na al die jaren nog steeds niet snapt dat het destijds geen enorme hit was. Het vijfde nummer is bijzonder. Pictures Of Lily, een liedje over masturberen, werd zelden live gespeeld, maar op verzoek van de eerder genoemde Weller in Hyde Park afgestoft, gespeeld en weer op de setlist geplaatst.

Het optreden in Amsterdam is de laatste van een serie, om na een zomervakantie verder te gaan in de VS en Canada. Daarna stopt de band helemaal met toeren, hoewel incidentele optredens niet worden uitgesloten. Het voelt vanavond ook als een laatste optreden, maar in de positieve zin van het woord. Alsof de band nog vol adrenaline zit van het glorieuze weekeinde, valt Townshend ouderwets zijn Stratocaster, die ook nog eens goed hard in de mix staat, molenwiekend aan. De gesprekken tussendoor zijn spontaan en Pete kapt zelfs een intro af om nog wat meer te vertellen. Na afloop is Daltrey niet van het podium te krijgen en hij stelt de band nóg maar eens voor. Optreden blijft een verslaving. Het is vanavond de officieuze Hyde Park- en Glasto-afterparty. Nog een keer knallen en dan lekker zeilen op een van de in Nederland gebouwde boten die Pete, volgens een van de gesprekjes tussendoor, dankzij ons geld heeft kunnen kopen. En wij? We kunnen alleen maar genieten van de topsongs, de energie en de heerlijk ruige manier waarop de band ze op ons afvuurt.

Natuurlijk komt My Generation voorbij, gevolgd door een segment Quadrophenia- en Tommy-songs, waarbij het Listening To You-gedeelte zoals altijd weer voor kippenvel zorgt. Eminence Front is een vergeten pareltje uit de jaren ’80 en Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again zijn de bijna verplichte afsluiters. Na twee uur kun je concluderen dat de beste songs uit de goeie jaren voorbij zijn gekomen. Als je dan toch wat moet aanmerken, is het dat The Who voor nog wel voor twee uur aan hits heeft.

De band is het vermelden waard. Meesterbassist Pino Palladino speelt de bijzondere Entwistle-partijen met gemak en net zo rustig als de in ’02 overleden meester. Zak Starkey blijft de enige echte opvolger van Moon en Pete’s broertje Simon vult de band fijn aan met gitaar en zang. John Corey, Loren Gold en en Frank Simes staan achter op het podium, waarbij de eerste twee op toetsen en de laatste op diverse instrumenten. Alle drie zorgen voor backing vocals, die vooral de nummers uit de jaren zestig net even wat extra kwaliteit en mooie hoge helderheid geven, die we in Ahoy in 2007 misten.

Ondanks zijn heftig molenwiekende gitaarspel springt Townshend geen meters meer de lucht in. De kleine, gedrongen en tegenwoordig bebaarde Daltrey is niet meer de rockgod van weleer, maar zijn schreeuw in Won’t Get Fooled Again gaat ouderwets door merg en been, zijn microfoon gaat zwaaiend het podium over en ook hij gaat er helemaal voor. Samen zijn ‘The Two’ nog in staat een fantastische rockshow neer te zetten, waarbij ze durven te rammelen en waarbij ze er constant vol en met twee benen ingaan. The Who is al sinds 1982 bezig met afscheidsoptredens, maar deze keer is zo goed als zeker de laatste show in Nederland. En wat voor een. Een waardig afscheid van de livecarrière van The ‘Orribe ‘Oo!

The Who in de Ziggo Dome, Amsterdam

Gezien op donderdag 2 juli 2015

Rond mijn 8e kwam mijn broer met de LP My Generation thuis, mijn aller eerste single was van de Scorpions met Hello Josephine die ik uit de opruimbak kocht bij Simonis de platenzaak toen op Rotterdam-Zuid. Ik hield dus niet zo van rustige muziek en bij het horen van The Who was ik verkocht. De jaren daarop werd mijn LP verzameling van The Who alleen maar groter. Toen Tommy uit kwam was ik helemaal om. Over deze plaat nog een spreekbeurt op school gehouden. Toen ik 16 was werkte ik na schooltijd (soms ook tijdens schooltijd) bij de plaatselijke platenzaak in Barendrecht, Discograaf. (1970 verhuizden we naar Barendrecht) See Mee Feel Me werd een single van de dubbel LP Tommy Deze single stond zover ik nog weet, minstens 6 weken op nummer 1 en werd elke week gedraaid bij TopPop het popproramma van toen. De “clip” was van het live optreden tijdens Woodstock. Echte clips had je toen nog niet. Het was altijd een optreden in de studio, de één song live, de ander playbackte er op los. 10CC was eigenlijk de eerste die met een echte clip kwam, Dreadlock Hollyday.

Earth Wind and fire

Half september 2015 moest The Who de tour afbreken, Daltrey had al enige tijd wat problemen. Na onderzoek werd er een hersenvliesontsteking vast gesteld.

10 februari rehearsels in de Shepperton Studios

The Who Wembley Arena 13th February 2016

Na de pauze sinds september en Daltrey hersteld van de hersenvlieontsteking voor het eerst weer op de planken om na Wembley de tour voort te zetten in America t/m mei 2016. Dan zit de tour erop, voorgoed. Op wellicht een enkel optreden na zal touren niet meer gebeuren.

The Who Wembley Arena 13th February 2016

Wordt vervolgt ? Twee creaties van Melvin Groenendijk Desert Trip 09-10-2016